เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 อ้อมหลัง!
ทะเล ท้องฟ้า สายลม และกองเรือเนตรโลหิต ล้วนคล้ายถูกหมอกสีขาวนี้กลืนกินลงไปในคำเดียว
ภายนอกเรือเป่ยหมิง หลงเหลือเพียงความเงียบสงัดอันเวิ้งว้างว่างเปล่าชนิดหนึ่ง
เรือแล่นอยู่ท่ามกลางหมอก ทว่าแม้แต่เสียงคลื่นท้ายเรือของตนเองก็ยังเลือนราง
“สัมผัสวิญญาณของฉันถูกกั้นไว้ข้างนอก” หลินเยียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ตรวจจับอะไรออกไปไม่ได้เลย!”
“เรือก็เหมือนกัน” หานโย่วเหนียงเอ่ยเสียงเบาที่แท่นหางเสือ “ฉันเดินเรือตามแผนที่สมุทร รอบด้านมีแต่หมอกผืนนี้ เหมือนกับเข้ามาในทะเลอีกแห่งหนึ่งเลย”
“แบบนี้แหละถูกแล้ว” หลินเป่ยชักมือกลับ น้ำเสียงราบเรียบ “แก่นหัวใจเร้นหมอก สิ่งที่ซ่อนไว้ก็คือสิ่งนี้”
เขาเอ่ยพลางปัดเศษผมหน้าผากที่เปียกชื้นไอหมอกออกไปตามความเคยชิน
หมอกสายนั้นไหลผ่านปลายนิ้วของเขา ราวกับมีชีวิต
“หมอกนี้ไม่ได้แค่บังตา หมอกทะเลบวกกับเหมันต์สุดขั้ว อีกทั้งยังมีแหวนเทพสมุทรคอยสะกด ได้กลายเป็นอาณาเขตพลังที่แผ่ออกไปชั้นหนึ่งแล้ว สัมผัสวิญญาณข้างนอกตรวจจับเข้ามาไม่ได้ หน่วยพลังงานข้างในไม่กระจายออกไป ฉันพูดให้เข้าใจง่ายขึ้น ตอนนี้เรือเป่ยหมิง ในทะเลผืนนี้ ไม่อยู่แล้ว”