เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 136 มหาสงครามใกล้ปะทุ
เวลาผ่านไปชั่วพริบตา
เรือใบสีดำเจ็ดลำเรียงแถวเป็นแนวเส้นโค้ง ตรึงกำลังกดดันอยู่ตรงเส้นขอบฟ้าตลอดครึ่งชั่วยามเต็ม ไม่บุกเข้ามา และไม่ถอยร่น ได้แต่ลอยลำขวางอยู่อย่างมั่นคงเช่นนั้น
ราวกับผืนทะเลผุดกำแพงสีดำขึ้นมาขวาง ปิดกั้นเส้นทางเดินเรือมุ่งสู่ทิศตะวันตกเอาไว้ทั้งหมด
เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อเข่นฆ่าเอาชีวิต
“พวกมันกำลังสังเกตค่ายกล” หลินเยียนยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ ตะโกนลงมาด้านล่าง “เรือรบเจ็ดลำแปรขบวนรูปพัด อยู่ห่างจากพวกเราประมาณยี่สิบลี้ เรือเล็กทั้งสองกราบกำลังปล่อยแพ ลอบอ้อมไปทางใต้”
“อ้อมตลบหลัง” หลินเป่ยฟังปุ๊บก็เข้าใจทันที “ทางใต้มีแนวโขดหินใต้น้ำ พวกมันคงอยากให้เรือเร็วอ้อมมาดักหลัง”
“ไม่จำเป็นต้องกังวล” เขาเอ่ยต่อทันใด “จะมากี่ลำก็ต้องแล่นเข้ามาในหมอกแถบนี้ทั้งนั้น พอเข้ามาในหมอกแล้ว ใครจะตลบหลังใคร มันยังไม่แน่หรอก”
บนผืนทะเล ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้ามาเต็มดวงแล้ว ทว่ากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้เพียงเสี้ยว
สายลมกรรโชกจนแสบผิวหน้า พัดพากลิ่นคาวประหลาดโชยมาด้วย