กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 สำรวจเรือผี
หลินเป่ยเดินขึ้นหน้าไปเปิดฝาหม้อ
ข้าวสวยสีขาวผ่อง เมล็ดอวบแน่น แฝงด้วยกลิ่นอายของเกลือสมุทรและเครื่องเทศที่ไม่ทราบนาม
ข้าวสุกแล้ว หุงได้พอดี มีข้าวตังหอมเกรียมชั้นหนึ่งอยู่ริมก้นหม้อ
ข้าวร้อนเต็มหม้อ ไม่เคยมีใครแตะต้อง
“นี่มัน...” ซูหว่านชิงเดิมทียังกระตือรือร้นอยู่ เวลานี้ยืนอยู่หน้าประตู จู่ ๆ ก็ยิ้มไม่ออก “กัปตันเรือ ข้าวนี้สุกนานแค่ไหนแล้ว”
“ไฟเพิ่งดับไม่นาน” หลินเป่ยยื่นมือไปลูบข้างเตา “ยังมีความอบอุ่นหลงเหลือ”
“แล้วคนหุงข้าวล่ะ”
ซูหว่านชิงถามอีก “ไม่สิ ข้าวนี้คงไม่ใช่... ข้าวผีในระดับตำนานหรอกนะ”
หานโย่วเหนียงกล่าวขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ถ้าเป็นข้าวผีจริง เช่นนั้นเมื่อครู่บนเรือเจ้าคงได้กลิ่นหอมแล้วกลืนน้ำลายไปหลายเอื๊อก”