เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 หลงหยวนกำเนิด!
รอยร้าวลามออกจากใจกลางวงแหวน ความเร็วไม่เร็วนัก ทว่าไม่อาจยับยั้งได้
ประหนึ่งรอยแตกใต้ผืนน้ำแข็ง ตั้งแต่รอยแรกเริ่มขึ้น ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องแหลกสลายไปจนถึงที่สุด
“บอกแล้วไงว่าฉันง่วงมาก”
ร่างเงาแห่งเทพของหมิงเหยาขยี้ตา น้ำเสียงนุ่มนิ่ม ยังเจืออารมณ์หงุดหงิดจากการตื่นนอนเล็กน้อย “ถ้ายังส่งเสียงดังรบกวนฉันอีกล่ะก็ ฉันจะไปสำนักงานใหญ่ของพวกคุณด้วยตัวเอง แล้วใช้เสียงเพลงทักทายเหล่าสมาชิกสภาทุกคนสักหน่อย”
พลันกล่าวจบ ร่างเงาแห่งเทพก็สลายกลายเป็นจุดแสงสีเงินอมฟ้า หดกลับคืนสู่หลังมือของหลินเป่ยอีกครั้ง
ลู่เถี่ยเหมี่ยนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ขบกรามแน่นจนแทบแตก ปลายนิ้วสั่นเทา
หากเขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย หากเขาไม่ได้มีวิชาฝึกหล่อเลี้ยงปราณมานานหลายสิบปี เวลานี้เขาคงเริ่มก่นด่าไปแล้ว
ทว่าในชั่วขณะนี้ เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ขมับ ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่คำเดียว
เหล่าผู้คนที่ล้อมดูอยู่รอบด้าน “...”