ตอนที่ 43 สำนึกผิดในศาลบรรพชน

เจียงซื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ จึงคิดว่าการกระทบกระเทือนครั้งนี้คงทำให้ซูอี้หานมีจิตสำนึกถึงสถานการณ์ของตนแล้ว จึงกล่าวเสริมทันทีว่า “หากเจ้าคิดเช่นนี้ได้จริง ในฐานะท่านแม่ ข้าย่อมสนับสนุนเจ้า! เช่นนั้นเจ้าก็สงบจิตสงบใจอยู่ในศาลบรรพชนแห่งนี้เสียเถิด อย่างไรเจ้าก็ทำความผิด ย่อมต้องลงโทษเล็กน้อยเป็นการสั่งสอน!”

ซูอี้หานมิได้กล่าวสิ่งใดอีก นางหันหลังกลับไปนั่งบนเก้าอี้ในศาลบรรพชน แล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบงัน เมื่อเห็นนางมีท่าทีเลื่อนลอยสิ้นหวัง เจียงซื่อก็วางใจลงไม่น้อย ก่อนจะยิ้มแล้วเดินออกจากศาลบรรพชน

ความจริงแล้ว ซูอี้หานเพียงเหน็ดเหนื่อยจากเหตุการณ์ตลอดหนึ่งราตรีเกินไป จึงไม่ต้องการเสียเวลาต่อปากต่อคำกับเจียงซื่ออีก นางขดตัวอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่แล้วหลับสนิทไป