ตอนที่ 33 ลอบปลงพระชนม์

ท่ามกลางความมืดมิด บุรุษผอมบางผู้หนึ่งในชุดพรางราตรีถือกริชที่ทอประกายเย็นเยียบ ลอบเข้ามาในห้องนอนของซูอี้หาน แสงจันทราเย็นเยียบประหนึ่งไม่อยากเห็นภาพเช่นนี้ เมฆดำกลุ่มหนึ่งจึงบังจันทร์เสี้ยวดวงใหม่เอาไว้พอดี

หลังเสียงกุกกักแผ่วเบาดังขึ้น ซูอี้หานก็แค่นหัวเราะพลางบีบลำคอของคนชุดดำผู้นั้นไว้แน่น มือขวากำกริชที่ทอประกายเย็นเยียบเอาไว้ ก่อนยกมุมปากเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พูดมา มิฉะนั้นก็ตาย!”

คนผู้นั้นอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ครู่ใหญ่ กลับไม่เปล่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย ซูอี้หานจึงใช้ประสบการณ์อย่างช่ำชอง ลากกริชผ่านลำคอของอีกฝ่ายเบา ๆ บาดแผลสายหนึ่งซึ่งมีหยดโลหิตซึมออกมา พลันปรากฏเด่นชัดบนลำคอของเขา