กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
วันรุ่งขึ้น ชุนจู๋ผู้มีดวงตาสะลึมสะลือหาวหวอด พลางถือยาที่เหลือจากเมื่อคืนเดินอ้อยอิ่งเข้าไปในห้องนอนของซูอี้หาน
เมื่อเห็นอาการของซูอี้หานดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นางก็อดประหลาดใจอย่างยิ่งไม่ได้ ครั้นเห็นผ้าห่มที่คลุมกายซูอี้หานอยู่ ก็ยิ่งฉงนใจอยู่นาน หลังวางชามยาแล้วจึงหันกายเดินออกจากห้อง เรียกหญิงรับใช้คนอื่น ๆ มาพลางถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เมื่อคืนพวกเจ้าดูแลคุณหนูใหญ่หรือ?”
หญิงรับใช้หลายคนถูกถามจนมึนงง ต่างพากันส่ายหน้าแล้วกล่าวเสียงเบา “พี่ชุนจู๋ พวกข้าได้รับคำสั่งจากฮูหยินไม่ใช่หรือว่าอย่าได้สอดมือยุ่งเรื่องของผู้อื่น! ผู้ใดจะมีเวลาว่างไปดูแลนางกันเล่า ปกติแค่ทำทีไปอย่างนั้นก็พอแล้ว”