ตอนที่ 25 ขนตาช่างยาวจริงๆ

สีหน้าของซูอี้หานพลันเย็นเยียบ นางหันกลับไปปล่อยหมัดเดียว ทว่ากลับถูกคว้าข้อมือเอาไว้ในพริบตา อีกฝ่ายฉวยโอกาสดึงนางเข้าหา ทำให้ร่างทั้งร่างแนบชิดกับคนผู้นั้นยิ่งกว่าเดิม ท่วงท่านี้ช่างคลุมเครือจนทำให้นางกระดากอายอยู่เล็กน้อย นางเอ่ยเสียงแหบแผ่วเบาว่า “เจ้าจะทำอะไร? ปล่อยมือ!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง มือใหญ่คู่หนึ่งก็ปิดปากของซูอี้หานเอาไว้แน่น เสียงเย็นเยียบของเซียวอวี้กานดังขึ้นข้างหู เขากระซิบว่า “เงียบ มีคนมา!”