เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 กระดูกสันหลังที่แตกสลาย
บ่ายสามโมงครึ่ง แดดยังร้อนเปรี้ยง
รถออฟโรดเลี่ยเฉวี่ยนสีเขียวทหารค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาในลานของสำนักงานตำรวจอำเภอไห่ผิง ท่ามกลางแสงแดดจ้าแสบตา
ยางรถบดลงบนพื้นยางมะตอยที่ร้อนและมันวาว เสียงครูดดังจนฟันเสียว
ซูเจิ้นกั๋วผลักประตูรถออก พอเท้าแตะพื้นวินาทีนั้น หัวเข่ากลับอ่อนลงจนคุมไม่อยู่
เขาเอามือยันกรอบประตูรถ หอบหายใจฟืดฟาดอยู่หลายที กว่าจะทรงตัวได้
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นไหม้ของยางมะตอยที่ถูกแดดเผาจนละลาย ซูเจิ้นกั๋วเงยหน้าขึ้น สายตามองข้ามเสาธงหน้าตึกไปหยุดอยู่ที่ตราตำรวจขนาดใหญ่ตรงยอดประตูทางเข้า
ปกติแล้ว ตรานั้นในสายตาเขาเป็นตาชั่ง เป็นดาบ เป็นความศรัทธาที่เขาภูมิใจ และยอมเอาชีวิตแลกได้
แต่วันนี้ สีทองกับแดงที่สลับกันนั้นสะท้อนแสงแดดจ้าเป็นประกายแสบตา เหมือนเข็มเหล็กที่ถูกเผาไฟแดง ๆ ทิ่มแทงเข้าไปในจอประสาทตาของเขาอย่างแรง จนเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองตรง ๆ