เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 219 “งานเลี้ยงหงเหมิน” ที่ปฏิเสธไม่ได้
ห้าโมงเย็น พระอาทิตย์ใกล้ตกดิน แดงราวกับเลือด
ในซอยเหวินฮว่าของอำเภอไห่ผิง เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันและควันจากครัวของทุกบ้าน
ทั้งกลิ่นกระเทียมเจียวลงกระทะ ทั้งกลิ่นมัน ๆ ของหมูตุ๋นซีอิ๊ว
เด็กแก้ผ้าล่อนจ้อนสองสามคนวิ่งไล่ตีกันอยู่บนแผ่นหินในซอย พอเห็นหลินเฟิงเดินมา ต่างก็ร้องเรียก “พี่หลิน” เสียงแจ๋ว
หลินเฟิงยิ้มรับ แล้วควักทอฟฟี่นมกระต่ายขาวสองเม็ดจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้พวกเขา
เรื่องของหลิวจื้อหมิงจบลง ระเบิดลูกนั้นที่แบกไว้ก็ถูกปลดออก เขารู้สึกว่าวันนี้แม้แต่ลมหายใจยังโล่งขึ้นเยอะ
ตอนนี้โรงงานเดินกำลังผลิตเต็มที่ รอแค่นับเงิน เขาในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตวัยสิบแปดอย่างที่มันควรจะเป็นเสียที
แต่พอเขาผลักประตูไม้เก่า ๆ ของบ้านตัวเองเข้าไป รอยยิ้มที่มุมปากก็แข็งค้างทันที
ใต้ซุ้มองุ่นในลานบ้าน หลินเสี่ยวหม่านกับหลินเสี่ยวหย่ากำลังยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งด้วยกัน