เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 66 ภัตตาคารไห่ผิง
ยังไม่ถึงหกโมงเย็นดี
โคมแดงหน้าภัตตาคารไห่ผิงติดสว่างขึ้นแล้ว
ปี ค.ศ. 1998 ที่อำเภอไห่ผิง สถานที่ที่ได้ชื่อว่า “ภัตตาคาร” ก็มีอยู่ไม่น้อย แต่ที่จะนับเป็นหน้าตาของตัวอำเภอได้จริง ๆ ก็มีแค่ภัตตาคารไห่ผิงแห่งเดียว
ตึกสามชั้น ตรงทางเข้ามีเสาสองต้นปูด้วยกระเบื้องสีทอง
ประตูหมุนกระจกถึงจะหมุนไม่ค่อยลื่น แต่ก็ยังดูหรูอยู่ดี
ในล็อบบี้ปูพรมแดง พื้นขัดเงาจนสะท้อนเห็นเงาคนได้
เพดานแขวนโคมระย้าคริสตัลสไตล์ยุโรปสีเหลืองสว่าง บนผนังยังมีตัวอักษรใหญ่ปิดทองคำว่า “ลูกค้าคือพระเจ้า รับใช้ประชาชน”
คนที่เข้าออกตรงประตู ส่วนใหญ่เป็นหัวหน้าผู้รับเหมาพุงพลุ้ยเหมือนดื่มเบียร์ทุกวัน หรือไม่ก็พวกเจ้านายที่หนีบกระเป๋าหนัง ใส่เสื้อเชิ้ตผ้าโพลีเอสเตอร์
สำหรับครอบครัวกรรมกรธรรมดา ได้มากินข้าวที่นี่สักมื้อ เอาไปคุยโวได้ครึ่งปี