เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 98 สิ่งที่เขาใส่ใจ
เหมยเหลียงอวี้มาถึงอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้ามืดครึ้ม ทว่าโคมไฟบนหลังคาระเบียงทางเดินบนเนินกลับส่องแสงสว่าง
อวี๋ซุ่ยนั่งชิดราวระเบียง มองบุรุษที่เดินเข้ามาด้วยแววตายิ้มแย้ม นางก้มลงยกกล่องอาหารที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมาวางข้างม้านั่งไม้ “ศิษย์พี่ ให้ท่าน”
“กินที่นี่หรือจะกลับไปกินที่ไหน?” นางถามพลางเปิดกล่องอาหาร
เหมยเหลียงอวี้ยังคงยืนอยู่ ดวงตาดำสนิทจับจ้องนางไม่วางตา
อวี๋ซุ่ยใช้เพียงไม่กี่คำก็เปลี่ยนท่าทีที่เมื่อวานนางมองข้ามราวกับไม่เห็น
เหตุการณ์เมื่อคืนคล้ายเป็นเพียงภาพลวงตาของเหมยเหลียงอวี้ จนเขาไม่มีแม้แต่โอกาสหรือข้ออ้างที่จะซักถาม
“มีอะไรบ้าง?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย คล้ายไม่ใส่ใจนัก ก่อนนั่งลงข้างราวระเบียง แล้วหันข้างเข้าหาอวี๋ซุ่ย
“มีน้ำบ๊วยเปรี้ยว” อวี๋ซุ่ยใช้หลังมือแตะถ้วย “ยังเย็นอยู่ด้วย”
เหมยเหลียงอวี้ยื่นมือรับมา จากนั้นหยิบหลอดไม้ไผ่เรียวยาวจากด้านในกล่องอาหารใส่ลงในถ้วย แล้วคาบหลอดจิบน้ำบ๊วยเปรี้ยว รสเย็นชื่นเปรี้ยวซ่าน ดื่มอึกเดียวก็เย็นซาบลึกถึงหัวใจ