เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 นอกจากวิหารศักดิ์สิทธิ์วิถีภูตแล้ว เขายังจะกลับไปที่ใดได้อีก
นั่งเรือไปเกาะกลไกใช้เวลาราวหนึ่งยาม อวี๋ซุ่ยอาศัยแกนแสงเบญจธาตุเฝ้าดูเหมยเหลียงอวี้ทำงาน หลังฟังบทสนทนาระหว่างเขากับสองพี่น้องตระกูลเหวินหยางจบ สีหน้าก็ครุ่นคิด
เมื่อนึกถึงข้อมูลของเหมยเหลียงอวี้ที่เคราดำเคยให้นางดูในตอนนั้น แทบทั้งหมดล้วนเป็นช่องว่าง ไม่ว่าจะเป็นบิดามารดา ภูมิหลังครอบครัว ญาติมิตร สัญชาติ หรืออดีตก่อนมาถึงไท่อี่ ล้วนสืบหาไม่ได้แม้แต่น้อย
ดูจากตอนนี้แล้ว เรื่องเหล่านี้ดูเหมือนแม้แต่ตัวศิษย์พี่เองก็ยังไม่รู้
เขาลืมไปแล้ว
หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ มีคนผนึกเขาไว้ ทำให้เขาลืมไป
อวี๋ซุ่ยพิงขอบดาดฟ้า เงยหน้ามองเมฆหมอกบนฟ้า มองดูแสงฟ้าค่อย ๆ มืดลง เมฆดำทะมึนเคลื่อนผ่านนัยน์ตาของนางอย่างเชื่องช้า
ความทรงจำที่ถูกผนึกงั้นหรือ
ดูท่าศิษย์พี่เองก็รู้เรื่องนี้
ท่านอาจารย์ไม่ยอมให้เขาออกจากไท่อี่ เพราะกลัวว่าเขาจะพบคนรู้จักเมื่อออกไปข้างนอก หรือกลัวว่าเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้กันแน่