เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 เบามือหน่อยนะ
ไม่ว่าอย่างไรอวี๋ซุ่ยก็ไม่ยอมให้อภัย ระหว่างทางกลับหอพักนางเอาแต่ขุ่นเคือง ก่อนปิดประตูกักกู้กานเหย่ที่ตามมาข้างนอก
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้กานเหย่เห็นอวี๋ซุ่ยโกรธเขา ทำให้ในใจเริ่มกระวนกระวาย พอคิดถึงสายฟ้าทองคำของเหวินหยางฮุยที่ฟาดลงบนตัวอวี๋ซุ่ยเต็ม ๆ นางจะไม่โกรธก็แปลก แต่เรื่องดันเกิดขึ้นในจังหวะนี้ ชวนให้ปวดหัวจริง ๆ
เขาเฝ้าอยู่หน้าประตู หลี่จินซวงเองก็ไม่สะดวกจะเข้าเรือนพักต่อหน้ากู้กานเหย่ กลัวเปิดโอกาสให้กู้กานเหย่ฉวยจังหวะเข้าไปพัวพันอวี๋ซุ่ย หลี่จินซวงจึงยืนรออยู่ไม่ไกลในโถงทางเดิน จนกู้กานเหย่จากไปแล้วถึงค่อยขึ้นไป
อวี๋ซุ่ยไม่สนว่ากู้กานเหย่จะรออยู่ข้างนอกนานเพียงใด หลังกลับมานางก็อาบน้ำร้อนและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด
ภายในห้องพักมีห้องอาบน้ำส่วนตัวแยกต่างหาก หน้าประตูไม้บานเล็กมีฉากกั้นไว้ ภายในสำนักไท่อี่มีความสะดวกสบายจากวิชากลไกให้เห็นอยู่ทุกแห่ง เพียงเปิดวาล์วน้ำ น้ำพุร้อนก็ไหลมาสำหรับอาบ ที่นี่เต็มไปด้วยศาสตร์ไท่อี่
อวี๋ซุ่ยทิ้งแก่นแสงเบญจธาตุไว้ที่ลานสำนักนิติศาสตร์ คอยสังเกตว่าเหมยเหลียงอวี้จะออกมาเมื่อใด