เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 ข้าเองก็มิได้โกรธพี่กู้
กู้กานถูกส่งออกจากถ้ำสังหารมังกร มาอยู่บนลานโล่งของสำนักนิติ รอบด้านมีผู้คนไม่น้อย ยังได้ยินเสียงศิษย์คนอื่นที่ถูกคัดออกสบถด่ากันงึมงำ
เขากุมหน้าอกที่บาดเจ็บ ยกมือเช็ดคราบเลือดตรงมุมปาก สีหน้าอึมครึมยากคาดเดา
แผนการถูกทำให้รวนไปหมด เวลานี้เขาถึงกับอยากฆ่าเหมยเหลียงอวี้ในสำนักเสียให้ได้
ยอดเขาอยู่ตรงหน้าแล้ว เหลือเพียงก้าวสุดท้าย แต่กลับถูกพวกเหมยเหลียงอวี้ทำให้พังไม่เป็นท่า ซ้ำโอกาสไปถ้ำจันทร์ห้อยกลับก็ถูกทำลายไปด้วย เวลานี้กู้กานแค้นจนแทบกัดฟันแตก
หากกล้ำกลืนโทสะนี้ได้ เขาก็คงไม่ต้องอยู่ในไท่อี่แล้ว
กู้กานยังคิดว่าเซี่ยงเฟยเฟยอาจเข้าไปถึงหัวมังกรแล้ว แต่ไม่นานก็เห็นเซี่ยงเฟยเฟยกับสวินจือหย่าถูกส่งออกมาทั้งคู่ ต่อมาก็เป็นฮั่วเซียวและจี้เหมิง ทุกคนพ่ายแพ้ราบคาบ
“……”
กู้กานด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเหมยเหลียงอวี้อยู่ในใจ ก่อนเร่งฝีเท้าเข้าไปประคองเซี่ยงเฟยเฟยที่ยืนไม่ไหวเพราะพิษ พร้อมกับมองสวินจือหย่า เมื่อเห็นว่านางไม่ได้บาดเจ็บอะไรจึงค่อยโล่งใจ
ใบหน้าเซี่ยงเฟยเฟยซีดขาว แม้ถูกส่งออกจากถ้ำสังหารมังกรแล้ว พิษก็ยังไม่สลาย นางเริ่มไม่ได้สติเต็มที่ พิงอยู่ในอ้อมแขนกู้กาน กัดริมฝีปากเอ่ยว่า “ขอโทษ”