เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84 ข้าอยากบำเพ็ญเพียรด้วยการนอน
อวี๋ซุ่ยแอบกำด้ามวัดวายุในมือแน่น เผยสีหน้าไม่เข้าใจอยู่บ้างและมองเหมยเหลียงอวี้อย่างว่าง่าย จากนั้นก็รอเงียบ ๆ ให้เขาคืนสติ
นางสัมผัสได้ว่าเหมยเหลียงอวี้ผิดปกติไป แต่ก็อธิบายได้ยากเช่นกัน
เหมยเหลียงอวี้กำลังหวนระลึกถึงเศษเสี้ยวภาพในฝัน ภาพเหล่านั้นวูบผ่านเร็วเกินไป ทว่าอารมณ์ในตอนนั้นราวกับย้อนคืนมาทวีคูณ
จวนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เมืองที่ถูกกองทหารม้าเหล็กย่ำยี
คนเหล่านั้นที่คิดสังหารเขา ต่างใช้วิชาเก้าสายแตกต่างกันไป
สตรีอาภรณ์ม่วงที่ขวางอยู่เบื้องหน้าเขาคือมารดา
เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ เหมยเหลียงอวี้ก็ราวกับตกอยู่ในห้วงเวลาที่หยุดนิ่ง ดวงตาไม่กะพริบ จับจ้องห้วงสุญญตาแห่งหนึ่งอย่างแน่วแน่ สีหน้าเฉยชาทว่ามีความว่างเปล่าอยู่หลายส่วน
ดูท่ามารดาของเขาจะเป็นผู้วิเศษเก้าสายที่เก่งกาจมาก
วิชาอินหยางสุดท้ายเป็นสิ่งที่เหมยเหลียงอวี้ไม่เคยพบเห็นมาก่อน สามารถควบคุมหยาดฝนทั่วฟ้าดินได้ทั้งหมดในชั่วพริบตา แล้วแปรเปลี่ยนพลัง การควบคุมปราณห้าธาตุแม่นยำจนผู้คนได้แต่แหงนมอง