เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 73 นางเห็นภาพอวี๋ซุ่ยถูกแล่เนื้อเถือหนังจนตาย
แสงทองวาบขึ้นในห้วงความคิดของเหมยเหลียงอวี้ เศษเสี้ยวความทรงจำผุดผ่านอย่างรวดเร็ว จนแทบมองไม่ทัน
ครู่ต่อมา หมัดอันดุดันเฉียดผ่านแก้มเขาไป กู้กานคิดว่าเหมยเหลียงอวี้ชะงักไปชั่วขณะเพราะพลังของวิชากลไกเทพ·ขุนนางสวรรค์ จึงฉวยโอกาสโจมตี ทว่าปฏิกิริยาของเหมยเหลียงอวี้ยังคงฉับไว ทันทีที่สัมผัสได้ถึงอันตราย ร่างกายก็หลบหลีกไปแล้ว
หมัดของกู้กานยังคงแฝงพลังคำพิพากษาแห่งสำนักนิติธรรม กลไกสวรรค์·ทัณฑ์อสนี กระดูกนิ้วครูดผ่านแก้มเหมยเหลียงอวี้จนเกิดรอยแดง ท่ามกลางแสงอัสนีริบหรี่ ผิวหนังปริออกเป็นรอยโลหิตมรรคา
เหมยเหลียงอวี้สกัดหมัดนี้ไว้อีกครั้ง ก่อนเงยหน้ามองกู้กาน ตัวหมากดำจากถ้อยคำอักษรแห่งสำนักนามปรากฏขึ้นจากความมืด หลังผสานเข้ากับเงาดำ กู้กานกำลังจะเอ่ยปากทำลายวิชาอีกครั้ง ทว่าหมากดำกลับแทงทะลุลำคอของเขา
กู้กานป้องกันได้รวดเร็ว แม้หมากดำจะขัดขวางเสียงของเขา แต่ก็ถูกปราณห้าธาตุที่คุ้มกันร่างสกัดไว้
ทั้งสองจึงถอยห่างจากกันอีกครั้ง
“ดูท่าเจ้าจะรู้อยู่แล้ว” กู้กานกล่าวเสียงขรึมในความมืด
เหมยเหลียงอวี้รู้เรื่องที่เขามีวิชากลไกเทพ เพียงเห็นเมื่อครู่ที่อีกฝ่ายใช้หมากดำอุดเสียงเขาก็รู้แล้ว
“แค่ถ้ำสังหารมังกร ยังถึงขั้นต้องใช้วิชากลไกเทพเชียวหรือ” เหมยเหลียงอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา