เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ทางหินกลับบ้าน
เซวียมู่สือลุกขึ้นจากน้ำ พลิกตัวแล้วนั่งลงบนพื้น ใช้สองมือยันพื้น เงยหน้าหายใจ ดูท่าทางเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง
อวี๋ซุ่ยถามเขา “เหตุใดเจ้าถึงตกน้ำ?”
“เจอคนกลุ่มหนึ่ง ถูกพวกเขาตีตกลงมา” เซวียมู่สือสูดจมูก ยกมือเช็ดหน้า
ช่างบังเอิญนัก คนที่เขาพบกลับเป็นอดีตเพื่อนร่วมห้องพักที่เคยมีเรื่องบาดหมางกันก่อนหน้านี้
อวี๋ซุ่ยถาม “มิใช่ว่าเจ้าเดินทางมากับลูกพี่ลูกน้องหรือ?”
เซวียมู่สือเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “คืนแรกก็หลงทางแยกกันแล้ว ข้ากำลังตามหานางอยู่ แต่ยังหาไม่พบ”
อวี๋ซุ่ยนั่งยองอยู่บนพื้น มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ พลางพินิจเขา คนผู้นี้ดูไม่มีความปรารถนาจะท้าทายสิ่งใด ราวกับถูกเซวียเจียเยว่ลากมาร่วมวงให้ครบจำนวนเท่านั้น
เซวียมู่สือชี้ไปทางแม่น้ำ “บริเวณใกล้น้ำนี้มีปราณธาตุทั้งห้าที่แข็งแกร่ง อยู่ในน้ำแล้วใช้วิชากำเนิดปากว้าไม่ได้”
“อืม” อวี๋ซุ่ยพยักหน้า “ข้ารู้ เมื่อคืนข้าก็ตกลงไปเหมือนกัน”