เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 ข้าจะให้โอกาสเจ้าเปิดมัน
อวี๋ซุ่ยกลั้นหายใจดำดิ่งลงไปใต้น้ำ แรงกดดันจากสายน้ำที่ไหลสวนทางแทบไม่ส่งผลต่อนาง เมื่อเข้าใกล้ น้ำใสกระจ่างในคลองพลันถูกแสงสีทองจากซู่ซานจุดให้สว่าง พอนางว่ายเข้าไปในอาณาเขตแสงทองและผ่านม่านอาคม น้ำในคลองก็สลายไป อากาศแห้งสนิท ส่วนนางลงสู่พื้นอย่างมั่นคง
หลังเท้าแตะพื้น อวี๋ซุ่ยเงยหน้าสบตากับซู่ซาน จึงได้ตระหนักว่าพวกมันใหญ่โตเพียงใด สูงตระหง่านราวภูเขาใหญ่ เสียงแผ่วเบาข้างหูยามซู่ซานหมุนเวียนฟังดูโปร่งใสและมีจังหวะ คล้ายเสียงใบไม้เสียดสีกันยามลมพัด
เบื้องบนคือสายน้ำที่ไหลเวียน แสงจากซู่ซานย้อมสายน้ำให้กลายเป็นสีทอง นางจึงเห็นระลอกคลื่นสีทองเป็นวง ๆ แผ่กว้างออกไปด้านบน
อวี๋ซุ่ยยกมือเช็ดหยดน้ำบนใบหน้า ดีดนิ้วดังเป๊าะเพื่อทดสอบว่าจะใช้วิชากำเนิดปากว้าได้หรือไม่ เพลิงโจวเทียนลุกไหม้อยู่ข้างกายนาง ไม่นานนางก็ดับมันลง
ใช้ได้ ไม่ถูกสายน้ำจำกัด
นางกวาดตามองซู่ซานเบื้องหน้า พลางเดินลึกเข้าไปด้านใน
ซู่ซานแต่ละลูกใต้ผืนน้ำล้วนใหญ่กว่าที่นางเคยเห็นในนครหลวงจักรพรรดิชิงหยาง ส่วนขนาดนั้นใกล้เคียงกับซู่ซานที่เคยเห็นในสถาบันสื่อสารของไท่อี้ก่อนหน้านี้ เพียงแต่บนแถบที่หมุนเวียนของซู่ซานสีทองมีอักขระยันต์ประหลาดอยู่มากกว่า
อักขระยันต์เช่นนี้เป็นสัญลักษณ์ของวิชาเก้าสายบางอย่างที่กำลังทำงานอยู่