เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 อวี๋ซุ่ยยังคงจดจำฝ่ามือครั้งนั้นได้เสมอ
ในแม่น้ำมีปราณห้าธาตุไหลเวียนอยู่ จึงจำกัดการใช้วิชากำเนิดปากว้าของเหล่าศิษย์ การข้ามแม่น้ำต้องอาศัยฝีมือของแต่ละคน ครั้นตกลงไปในน้ำ ภูเขาหินและผืนป่าในถ้ำสังหารมังกรยามค่ำคืนจะเปลี่ยนแปลงไป แม้สายน้ำจะไม่ทำอันตรายพวกเขา แต่จะพัดพาไปยังสถานที่ต่างกัน
อวี๋ซุ่ยถูกกระแสน้ำพัดขึ้นฝั่ง นางจุดเพลิงโจวเทียนขึ้นมาทันทีเพื่อสำรวจภูมิประเทศ พร้อมสังเกตซูถงที่บาดเจ็บหมดสติอยู่ข้างกาย
เยี่ยนเสี่ยวชวนสะบัดศีรษะ หยดน้ำกระเซ็นไปทั่ว เขาเห็นซูถงกับอวี๋ซุ่ยถูกอสนีสีทองผ่าเข้า ครั้นขึ้นจากน้ำได้ก็รีบถามว่า “ศิษย์พี่ซู ท่านหญิงน้อย พวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
เดิมทีเขาจับซูถงไว้ อาศัยแสงเพลิงโจวเทียนของอวี๋ซุ่ยจึงมองเห็นชัดว่าตรงหน้าเป็นถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งลึกจนหยั่งไม่ถึง รอบด้านมืดสนิทแต่แห้งแล้ง แสงสะท้อนจากเปลวเพลิงส่องผนังหินเรียบลื่น เพดานถ้ำค่อนข้างสูง และเพราะภายในกว้างโล่งจึงยังได้ยินเสียงน้ำไหลก้องสะท้อน
“ศิษย์พี่หญิงบาดเจ็บหนักกว่า นางช่วยข้ารับอสนีสีทองส่วนใหญ่ไว้” อวี๋ซุ่ยเอ่ยเสียงเบา พลางปัดผมดำเปียกชุ่มทัดหู ดวงตาสะท้อนร่างครึ่งซีกของซูถงที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด