เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 ข้ากลับไม่ชอบชิงหยาง
จงหลีเชวี่ยไม่ได้พูดคุยกับฉู่จิ่นเรื่องตระกูลหนานกงมากนัก หลังเรียนการนวดกับอาจารย์ฝึกสอนของวันนี้เสร็จ นางก็กล่าวลาฉู่จิ่นแล้วจากไป
กลับขึ้นรถม้าแล้ว จงหลีเชวี่ยจึงค่อยลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
ซูเฟิงถามนางว่า “เป็นอะไรไป?”
จงหลีเชวี่ยส่ายหน้า นางเพียงนึกถึงเรื่องงานเลี้ยงชมบุปผาในปีนั้น อารมณ์จึงพลุ่งพล่านขึ้นมา แต่ตอนอยู่ในโรงหมอก็ทำได้เพียงเก็บกลั้นไว้
“พี่รอง ท่านประทับใจพี่สาวฉู่อย่างไรบ้าง? เป็นข้าคิดมากไปเองหรือ?” จงหลีเชวี่ยหันไปมองซูเฟิง ขมวดคิ้วอย่างกลัดกลุ้ม
“จับผิดไม่ได้ แต่เรื่องบัตรเชิญทำให้ข้าติดใจอยู่บ้าง” ซูเฟิงครุ่นคิด “สังเกตดูอีกสักหลายวัน เรื่องงานเลี้ยงยืดได้ก็ยืดไป อย่าเพิ่งส่งบัตรเชิญจนกว่าจะถึงวันสุดท้าย”
จงหลีเชวี่ยพยักหน้า
ทั้งสองนั่งรถม้าคันเดียวกันจากไป ฉู่จิ่นซึ่งยืนมองภาพนี้อยู่ข้างหน้าต่างค่อย ๆ ลดมือลงจากผ้าม่าน
สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน นางหยิบไม้บรรทัดฟังลมออกมาส่งสารสื่อจิตข้อความหนึ่งซึ่งยากจะถอดความ เมื่อส่งออกไปสำเร็จแล้ว นางก็ทำไม้บรรทัดฟังลมในมือแตกละเอียด