เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 ให้ข้าใช้วิชาควบคุมวายุพาเจ้าไปหรือไม่?
เคราดำคำนึงถึงบาดแผลของเหมยเหลียงอวี้ จึงขับรถม้าอย่างนุ่มนวล พยายามไม่ให้เกิดแรงกระเทือนแม้แต่น้อย
อวี๋ซุ่ยขมวดคิ้ว สายตากวาดมองเหมยเหลียงอวี้ไปมา ครั้นเห็นเนื้อหนังที่พลิกเปิด เผยกระดูกสีขาวน่าสะพรึงอยู่ใต้เลือดเนื้อ ก็ยกมือขึ้นปิดตาราวกับทนดูไม่ไหว
เหมยเหลียงอวี้ไม่อยากพูด แต่เห็นนางเป็นเช่นนี้ก็อดเอ่ยไม่ได้ว่า “กลัวก็หลับตาเสีย อย่ามอง”
อย่างไรบาดแผลของเขาก็ชวนให้เห็นเลือดและน่าสยดสยองอยู่จริง
“ศิษย์พี่ ท่านจะไม่ตายใช่หรือไม่?” อวี๋ซุ่ยถามอีกครั้งอย่างกระวนกระวาย
เหมยเหลียงอวี้ได้ฟังก็แทบหัวเราะ ทว่าตอนนี้เขาหัวเราะไม่ออก จึงปิดปากเงียบ สีหน้าสงบนิ่งไม่รีบร้อน รอดูว่าอวี๋ซุ่ยจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
อวี๋ซุ่ยมองออกเช่นกันว่าปราณห้าธาตุแปรปรวนของเหมยเหลียงอวี้เป็นเช่นเดียวกับหลี่จินซวงก่อนหน้านี้ แค่กะพริบตาหรืออ้าปากก็เจ็บจนแทบทนไม่ไหว ต่อให้ไม่ทำอะไร ปราณห้าธาตุก็ยังพุ่งพล่านอยู่ในร่าง ความทรมานนั้นแทบไม่ต่างจากการแล่เนื้อเถือหนัง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเดิมทีเขาก็บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว