เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 ศิษย์พี่ ข้าไม่จ่ายเงินให้บุรุษ
อวี๋ซุ่ยเห็นเคราดำกับพวกแล้วก็พลันได้สติ อารมณ์ทั้งปวงถูกข่มลง นางลอยขึ้นสู่ฝั่ง พลางเหลือบมองเว่ยเหรินที่อยู่ห่างออกไป
นางคิดว่าตนเพียงแค่ฉีกปากแผลเล็ก ๆ ใช้เพลิงพิสดารเพียงหยิบมือเดียว ทว่ากลับยังเหมือนครั้งนั้น ควบคุมได้ยากยิ่ง
ครั้งนั้นจงหลีเชวี่ยเป็นผู้เรียกสตินาง ส่วนคืนนี้หากไม่มีอสรพิษสายฟ้าตนนั้น เพลิงพิสดารของนางคงจุดทะเลผืนนี้ให้ลุกไหม้ ผู้คนทั้งหมดในเมืองชั้นนอกย่อมมองเห็น
เมื่ออวี๋ซุ่ยเติบโตขึ้น พลังที่ปะทุออกมาจากเพลิงพิสดารก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
เวลานี้น้ำทะเลที่ไหลย้อนยังคงซัดสาดจนเกิดคลื่นและเสียงกระทบ เคราดำกับพวกรีบรุดมาดึงอวี๋ซุ่ยขึ้นฝั่ง เมื่อเห็นบาดแผลและเลือดบนตัวนางก็หน้าซีดด้วยความตกใจ รีบถอดเสื้อคลุมมาคลุมให้นาง
“เป็นข้าน้อยที่มาช้า ทำให้ท่านหญิงถูกพวกคนถ่อยสำนักหนงเจียทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ข้าน้อยสมควรตายหมื่นครั้ง” เคราดำและผู้วิเศษเก้าสายแห่งตระกูลหนานกงต่างตกใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ
เหมยเหลียงอวี้หันกลับไปมองเว่ยเหรินที่ยังอยู่ในทะเล
คืนนี้เขาออกจากเมืองมาเพื่อสังหารเว่ยคุน ไล่ตามไปได้ครึ่งทางก็พบเคราดำกับพวก พวกนั้นพูดอย่างลนลานว่าท่านหญิงหายตัวไป มีร่องรอยของสำนักหนงเจีย แล้วหากท่านหญิงตายจะเป็นอย่างไร
เคราดำรู้ว่าเขาเป็นศิษย์พี่ของอวี๋ซุ่ย จึงถามว่ามีวิธีใดตามหานางได้บ้าง