เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 ช้าไปแล้ว
อวี๋ซุ่ยสังเกตเห็นแมงมุมสีแดงบนหน้าต่าง ตัวมันเล็กจนมองด้วยตาเปล่าเห็นเพียงจุดแดง เพราะเล็กจิ๋วเกินไป จึงมักอยู่ในมุมอับสายตาของผู้คน ยากจะสังเกตเห็น
ต่อให้พบเข้า ก็คิดเพียงว่าเป็นจุดเล็ก ๆ ไม่มีทางนึกถึงว่าแท้จริงแล้วมันคือแมงมุมตัวหนึ่ง
อวี๋ซุ่ยจ้องแมงมุมตัวน้อยสีแดง พลางค่อย ๆ ยืดกายขึ้น สีแดงจุดนั้นพร่าเลือนลง กะพริบวูบไหวอย่างเงียบงัน ราวกับอยู่ใกล้บ้างไกลบ้าง จิตใจของนางพลันดิ่งลึกลงไป ร่วงหล่นไม่หยุด ความคิดเริ่มพร่าเลือน
ดวงตาก็ไร้แวว เส้นใยแมงมุมที่มองไม่เห็นพันรัดมือเท้าของอวี๋ซุ่ย ฉุดกระชากนางให้เดินไปยังหน้าต่าง
หน้าต่างถูกผลักเปิด ด้านนอกเป็นตรอกเล็กไร้ผู้คน อวี๋ซุ่ยถูกเส้นใยแมงมุมดึงให้พลัดตกจากหน้าต่าง ลงไปในตรอกมืดสลัว แล้วเดินห่างออกไป
ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเหตุการณ์นี้
ดวงตาทั้งสองของอวี๋ซุ่ยไร้ประกาย ถูกเส้นใยแมงมุมพาไปยังสถานที่รกร้างไร้ผู้คน หลบเลี่ยงถนนตรอกที่ครึกครื้น เดินจากทางเล็กไปยังริมทางบนหน้าผาอันห่างไกล ด้านล่างคือทะเลลึก
ในยามค่ำคืน ผืนน้ำทะเลเป็นสีน้ำเงินเข้ม ระลอกคลื่นไหวกระเพื่อม เงาจันทร์เต็มดวงบนฟากฟ้าปรากฏให้เห็น
เงาทมิฬร่างหนึ่งยืนอยู่บนเสาบนทางเดินริมผา