เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 บุตรบุญธรรมของท่านพ่อ
อวี๋ซุ่ยมองกลับไปด้วยสีหน้าใสซื่อไม่รู้ความ
หนานกงหมิงรู้ดีว่าอธิบายให้เด็กตรงหน้าเข้าใจนั้นยากเพียงใด จึงไม่ได้พูดมาก เพียงกล่าวว่า “เขาจะพักอยู่ในจวนอ๋องสักระยะ อีกไม่กี่วันก็จะไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวงพร้อมเจ้า”
อวี๋ซุ่ยก้มหน้า พลิกหน้าหนังสือในมือ แล้วถามอีกว่า “เช่นนั้นข้าค่อยท่องพรุ่งนี้ได้หรือไม่?”
หนานกงหมิงตอบว่า “ได้”
เด็กน้อยจึงคว้าชายแขนเสื้อของเขาลุกขึ้น ก่อนที่สตรีใบ้กับคนอื่น ๆ จะช่วยพากลับไป
*
อวี๋ซุ่ยกลับถึงห้องของตนแล้วล้มตัวลงนอน พลางถอนหายใจในใจ อุตส่าห์ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ยังหนีการอ่าน ท่อง และเขียนตามคำบอกไม่พ้น
นางหลับตาได้ไม่นาน เปลวเพลิงประหลาดก็เริ่มเคลื่อนไหวคึกคัก อวี๋ซุ่ยเหงื่อท่วมกาย ฝ่ามือชุ่มเหงื่ออย่างไร้ทางเลือก จึงปีนลงจากเตียงไปแช่ตัวในถังอาบน้ำหลังฉากกั้น
น้ำในถังอาบน้ำยังอุ่นอยู่ อวี๋ซุ่ยเหยียบเก้าอี้แล้วพาดตัวกับขอบถัง มองเงาสะท้อนในน้ำ หยาดเหงื่อไหลลงมาตามปลายคาง หยดแหมะลงบนผิวน้ำ