กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 339 จงหยวนมีคำโบราณว่า ผู้รู้กาลเทศะคือยอดคน
ก่อนจากไป หลี่เค่อตบบ่าพู่กู่เกอเบา ๆ “แม่ทัพพูกู่ ตั้งใจทำให้ดี เปิ่นหวางไม่มีทางเอาเปรียบคนกันเองแน่นอน”
พู่กู่เกอหันขวับไปมองหลี่เค่อทันที เขาหมายความว่ายังไงกันแน่
หรือจะให้ตนทรยศบ้านเมืองตัวเอง ไปสวามิภักดิ์ต่อต้าถัง กลายเป็นคนของอ๋องสู่หรือ
แล้วคนในเผ่ากับครอบครัวของตนล่ะ
ถ้าตนทรยศเซวียเหยียนถัว คนในเผ่ากับครอบครัวต้องถูกเจินจูพีเจียข่านฆ่าล้างโคตรจนเหี้ยนแน่
อ๊าก...
ทรมานเหลือเกิน!
อ๋องสู่เดินพ้นค่ายทหารไปแล้ว พู่กู่เกอยังยืนเหม่อมองส่งอ๋องสู่จากไป
จังหวะนั้นเอง บัณฑิตหน้าขาวก็เดินขึ้นมาข้างหน้า ประสานมือคารวะ “แม่ทัพพูกู่ อ๋องสู่แสดงความจริงใจมากพอแล้ว รอให้ท่านคิดตกเมื่อไหร่ ก็ค่อยมาบอกข้าคำหนึ่ง”