กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 61 สุรามียาพิษ
แขนเสื้อหลากสีประคองจอกหยกด้วยความตั้งใจ ขับร้องจนสิ้นสายลมใต้พัดลายดอกท้อ
หญิงงามเก้าคนหน้าตาสะสวย ผิวขาวผ่องและเรียวขายาว สวมกระโปรงยาวสีกลีบดอกท้อ พลันร่ายรำอย่างร่าเริงไปตามจังหวะดนตรีของเหล่านักดนตรี
พวกนางท่วงท่าลึกซึ้งงดงามอ่อนโยนเป็นธรรมชาติ ผิวพรรณละเอียดเนียนนุ่มรูปร่างสมส่วนพอดิบพอดี
นี่คือระบำ ‘เซียนจื่อลี่เหรินสิง’ ที่มีชื่อเสียงที่สุดในนครฉางอัน หลี่เค่อจ่ายเงินไปสิบก้วนจ้างมาจากสำนักสังคีต
ทุกคนมองจนตาเป็นประกาย แทบอยากจะลุกขึ้นไปร่วมร้องรำทำเพลงด้วย
แม้แต่หลี่เค่อก็ยังอดทึ่งไม่ได้ว่า สิ่งที่คนยุคหลังเล่นกัน ล้วนเป็นของเหลือที่ท่านบรรพชนเล่นกันจนเบื่อแล้วทั้งนั้น
นี่สินะที่ท่านบรรพชนพูดกันว่า วันนี้ไม่มีเรื่องราว ไปหอเริงรมย์ฟังเพลง ช่างสำราญใจแท้ๆ!
“พี่ใหญ่ น้องสี่ ดื่มให้เต็มที่...”
พอเพลงจบ การแสดงร่ายรำก็ถอยออกไป ทุกคนพยักหน้าด้วยความพอใจ