ตอนที่ 42 ปัญหาหินของอ๋องสู่ ขายหวีให้พระ (1)

ตอนที่ 42 ปัญหาหินของอ๋องสู่ ขายหวีให้พระ (1)

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ทั่วทุกตรอกซอกซอยในนครฉางอันมีใบประกาศแปะไว้เต็มไปหมด ชาวบ้านต่างพากันมามุงดูเรื่องเผือก แต่ติดตรงที่พวกเขาไม่รู้หนังสือ หรือรู้แค่ไม่กี่ตัว เลยได้แต่จ้องตาปริบๆ หน้าใบประกาศ

“ในนั้นเขียนว่าอะไรน่ะ”

“ไม่รู้อะ ข้ารู้แค่สามตัว ตัวหนึ่ง ตัวสอง แล้วก็ตัวสาม...”

ตอนนั้นเอง บัณฑิตคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าสีเขียวอมเทาที่ปะชุนเต็มไปหมด แบกกล่องสัมภาระที่มีตำรากับพู่กันหมึกกระดาษจานฝนหมึกไว้ข้างใน เดินเหม่อลอยผ่านทางมาพอดี

ใบหน้าของเขาเหลืองซีด ดูหมดอาลัยตายอยาก ราวกับเพิ่งผ่านมรสุมชีวิตครั้งใหญ่มาหมาดๆ

“คุณชายท่านนี้ ได้โปรดช่วยอ่านให้พวกข้าฟังหน่อยได้หรือไม่!”

ชายชราคนหนึ่งรั้งตัวบัณฑิตไว้ บัณฑิตเงยหน้ามองรอบๆ แล้วพยักหน้าอย่างเหม่อลอย