กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 - สหายเต๋าตายแต่ข้าต้องรอด
"เจ้าเคยพบซูหมานอย่างนั้นหรือ?"
ซูม่อพลิกฝ่ามือ คว้าจับลำคอของโยวจั่วไว้แน่น สายตาเย็นเยียบจ้องมองเขา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ชั่วขณะนี้ ในใจของซูม่อพลันผุดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาสายหนึ่ง
"กลืนน้ำลายแทบไม่ลง"
เมื่อถูกสายตาอันเย็นเยียบของซูม่อจับจ้อง โดยเฉพาะจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของซูม่อ โยวจั่วก็อดไม่ได้ที่จะขยับลำคอ กลืนน้ำลายด้วยความตึงเครียด พยายามตั้งสติแล้วเอ่ยอย่างยากลำบากว่า
"ขอเพียง ขอเพียงเจ้ายอมไว้ชีวิตข้า ข้าก็จะบอกเจ้า"
"เจ้ากำลังต่อรองกับข้าอย่างนั้นหรือ?"
ซูม่อหรี่ตาลง เอ่ยอย่างเย็นชา
จากนั้นไม่เปิดโอกาสให้โยวจั่วได้ตอบ ห้านิ้วออกแรงบีบในทันที บดขยี้ลำคอของเขาจนระเบิดออก