กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หม่าจาวตี้ทำงานอยู่ที่โรงอาหารคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ เพราะได้กินดี อีกทั้งผิวขาว จึงดูทั้งขาวทั้งอวบ เวลายิ้มดวงตาก็แทบหายไป
ชวีหงเหมยพูดอย่างรังเกียจว่า “น้องสะใภ้สี่เอ๊ย ฉันว่าเธอผ่อน ๆ หน่อยเถอะ ดูสิ อ้วนอย่างกับหมู อาสี่จะทนเธอไหวหรือ!”
คำพูดนี้ทำเอาคนที่นั่งอยู่พากันขมวดคิ้ว บนโต๊ะยังมีเด็ก ๆ อยู่ด้วย พูดจาไม่รู้จักระวังบ้างเลย หม่าจาวตี้เป็นคนอารมณ์ดี จึงยิ้มตอบว่า “ซื่อขุยบ้านฉันชอบแบบนี้ บอกว่าดูมีสง่าราศีดี!”
ชวีหงเหมยเกือบสำลักตาย
ย่าเจียงขมวดคิ้ว “พูดจาอะไรน่ะ ปากไม่มีหูรูดหรือไง ไม่เห็นหรือว่ายังมีเด็ก ๆ อยู่ด้วย!”
ชวีหงเหมยเบ้ปาก สีหน้าไม่พอใจ ส่วนหม่าจาวไต้ก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน