เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1320 หายกัน
“หนวกหูจริงโว้ย!”
พอสามคำนี้ดังเข้าหูทุกคน ปฏิกิริยาแรกของแต่ละคน...ก็คือไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปยังบ้านต้นเสียง พลางนึกสงสัยไปเองว่า นี่มันคุณชายใหญ่ที่ไหนมาโมโหฟาดงวงฟาดงาอยู่ตรงนี้?
ทว่าพอลองคิดดูอีกที ในบ้านของตาเฒ่าเซียวจะมีเจ้านายใหญ่โตอะไรได้ มีก็แค่ตาแก่อารมณ์ร้ายหัวรั้นจวนเจียนจะลงโลงอยู่คนเดียว ใครกันจะอยากคบค้าสมาคมด้วย?
อีกอย่าง ในหมู่บ้านสุ่ยเซิงเวลานี้ ภายใต้คำสั่งเด็ดขาดของกองพิทักษ์อันทรงเกียรติ ใครหน้าไหนจะกล้าไปสุงสิงกับมัน?
อย่าว่าแต่พวกตาเฒ่าที่ยังหลงเหลืออยู่ในหมู่บ้านเลย ต่อให้พวกมันใจกล้าหน้าด้านมายืนประจันหน้าเป็นศัตรูกับพวกเราจริง ๆ แต่เจ้าพวกแก่กะโหลกกะลาที่อายุขัยสั้นกว่าลิ้นพวกนั้น ถึงจะมัดรวมกันมาหมด จะทำอะไรได้?
ดังนั้นเพียงชั่วไม่กี่อึดใจ สมองของทุกคนก็เริ่มแล่นทัน ต่างคนต่างหันไปมองหน้ากันไปมา ไม่มีอะไรนอกจากรู้สึกขำกลิ้งเท่านั้น