เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1317 ได้รับความช่วยเหลือ
“ตูม!”
ทันทีที่ร่างข้ามผ่านประตูลำดับมิติบานนั้นมา ซูฝานก็รู้สึกราวกับมีลำแสงนับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่ากวาดสแกนทั่วทั้งร่างรอบหนึ่ง ทั้งตัวแทบจะเปิดเปลือยต่อสายตาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างโดยไร้การปิดบัง
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา ยังไม่ทันที่ความรู้สึกใด ๆ จะผุดขึ้นในใจ ตรงหน้าก็พลันสว่างวาบ พร้อมกันนั้นก็มีความรู้สึกแข็งกระด้างส่งผ่านขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้า การอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนักโดยสิ้นเชิงนานเกินไป ทำให้ซูฝานที่เพิ่งกลับมารับรู้ถึงแรงดึงดูดเกือบจะล้มคะมำลงกับพื้น
“นี่มัน…”
เขาทรงตัวอย่างโซเซ มือคว้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งไว้ จึงรอดพ้นจากอันตรายที่จะล้มหน้าคว่ำมาได้อย่างหวุดหวิด
เช่นนี้แล้ว เขาถึงมีโอกาสได้สังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้างอย่างละเอียด
ที่นี่คือป่าทึบอันเขียวชอุ่ม มองไปทางไหนก็มีแต่ทิวทัศน์สีเขียวขจี ต้นไม้สูงเสียดฟ้า เสียงนกและแมลงส่งเสียงเจื้อยแจ้ว เงยหน้าขึ้นมอง ท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่มีเมฆลอยเป็นริ้วบาง ๆ ดุจแพรพรรณ เป็นวันที่แดดจัดแจ่มใสพอดี
“สวนร้อยอสูรงั้นหรือ?”