เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1296 กระดูกครึ่งร่าง
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ซูฝานก็ยืนอึ้งไปทั้งตัว
หลังจากได้เห็นเสี่ยวชวน เขาคิดภาพเรื่องที่ตัวเองมีลูกชายเอาไว้นับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้ข้อนี้เลยแม้แต่น้อย
“หลิงเอ๋อร์... เจ้า... เจ้าว่าอะไรนะ?”
แม้จิตใจของซูฝานจะเข้มแข็งเพียงใด ทว่ายามเอ่ยประโยคนี้ ริมฝีปากก็ยังอดสั่นระริกไม่ได้
“ว้าย!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของซูฝาน หลิงเอ๋อร์ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดได้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร จึงส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความอับอายปนโมโห แล้วฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของซูฝานอย่างแรง
“พี่ฝาน ท่านคิดอะไรของท่านน่ะ!”
อันที่จริง ระดับการบำเพ็ญเพียรของหลิงเอ๋อร์ในยามนี้มิได้อ่อนด้อยแล้ว แม้จะเป็นเพียงการลงมือแบบไม่ตั้งใจก็แฝงพลังมิใช่น้อย ยิ่งในเวลาที่ทั้งอับอายทั้งโมโหเช่นนี้ นางจึงลืมควบคุมเรี่ยวแรงของตนไปเสียสนิท ฝ่ามือที่ฟาดลงบนบ่าของซูฝานจึงบังเกิดเสียงดังกังวานราวกับระฆังใบใหญ่ในวัดร้างกลางหุบเขาลึก
“หึ่ง...”