เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1212 คำเตือนของปู่ยี
“เอ่อ นี่มัน…”
เป็นไปตามที่ซูฝานคาดไว้ไม่มีผิด ทันทีที่ปู่ยีเดินพ้นประตูเข้ามา สายตาก็ถูกภาพวาดขนาดใหญ่ยักษ์ของซูฝานที่แขวนอยู่บนผนังดึงดูดเข้าอย่างจัง หลังจากกวาดสายตามองขึ้นมองลงอยู่นานสองนาน เขาก็ยังคงส่งเสียงเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ
“ข้ามีชีวิตมาจนป่านนี้ ผู้คนก็เห็นมาไม่น้อย เรื่องราวที่พานพบก็มิใช่น้อยเช่นกัน”
“แต่คนที่… อืม… คนที่มีความคิดความอ่านล้ำลึกอย่างเถ้าแก่ร้านนี้นี่ เพิ่งจะเคยพบเป็นครั้งแรกจริง ๆ”
“มิใช่ว่าข้าจะว่าอะไรนะใต้เท้าจักรพรรดิยุทธ์ เอาเป็นว่าท่านยอมผูกมิตรเป็นสหายกับเถ้าแก่ร้านนี้เสียเถิด มิฉะนั้นคงทำให้ความกตัญญูอันแรงกล้าของเขาต้องสูญเปล่าแล้ว…”
“ความกตัญญู?”
ซูฝานชะงักไปครู่หนึ่ง ฟังแล้วไม่เข้าใจความหมาย
“โธ่ ท่านดูสิ ยามนี้จะมีลูกหลานรุ่นหลังสักกี่คนกันเชียวที่ยอมเอารูปเหมือนของเซียนมาแขวนไว้บนฝาผนังเช่นนี้”
“เถ้าแก่ร้านนี้มีน้ำใจไมตรีต่อท่านใต้เท้าจักรพรรดิยุทธ์ถึงเพียงนี้ หาได้ยากยิ่งนัก ท่านจะตัดใจปล่อยให้ความทุ่มเทของเขาต้องสูญเปล่าไปจริง ๆ หรือ?”