เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1157 หู่เวยทะลวงขั้นกลางศึก
ด้วยประสบการณ์ต่อสู้ของซูฝาน เมื่อมองทะลุวิถีโจมตีของหู่เวยแล้ว ย่อมไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายอย่างแน่นอน ตอนนี้แม้หู่เวยจะตามไล่โจมตีซูฝานไม่หยุด อีกทั้งทุกครั้งยังสามารถขยายขอบเขตการโจมตีให้กว้างขึ้น ทว่าซูฝานกลับหลบพ้นรัศมีการจู่โจมของเขาได้อย่างง่ายดายสบายใจทุกครั้งไป
นานเข้า ในรูปแบบการรุกรับที่มีฝ่ายหนึ่งไล่กวดและอีกฝ่ายคอยหลบหลีกเช่นนี้ ซูฝานไม่เพียงไม่ทุลักทุเลเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับเผยท่าทีเดินทอดน่องดั่งเล่นสนุกปั่นหัวหู่เวยอยู่ในกำมือ
มองกลับมาที่หู่เวย แม้จะตกอยู่ในสถานะเป็นฝ่ายรุกโจมตีตลอดเวลา ทว่ากลับให้ความรู้สึกประหลาดอย่างยิ่งแก่ผู้คน
คล้ายกับว่าทุกย่างก้าวที่เขาก้าวออกไปไม่ได้มาจากความต้องการของตนเอง แต่เหมือนมีเชือกเส้นหนึ่งคอยชักนำ บีบให้เขาต้องออกท่าโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ลูกพี่องอาจนัก!”
“ลูกพี่ เร็วกว่านี้อีกนิดเดียวก็พอแล้ว จัดการมันเลย!”
“ว้าว กรงเล็บนี้งดงามยิ่งนัก ถ้าเป็นข้าคงหลบไม่พ้นแน่!”