เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 869 รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน
อีกฝ่ายเตรียมการไว้ก่อนขณะที่ตนไม่ทันระวัง ซูฝานยังคงนั่งอยู่บนเรือ ชั่วพริบตานั้นจึงไม่อาจออกแรงต้านได้เลย
พอเขาตั้งตัวได้ ร่างก็อยู่ห่างจากผิวน้ำเพียงแค่ก้าวเดียวแล้ว
แรงฉุดดึงด้านล่างยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ซูฝานจนปัญญาจริง ๆ
“ซูฝาน รีบคิดหาวิธีสิ ทะเลสาบสายนี้ก็คือทะเลสาบลืมเลือน ตกลงไปก็จบเหกันพอดี!”
เสียงร้องอย่างร้อนรนของหลงเวิ่นเสวี่ยดังขึ้นข้างหู ซูฝานถึงกับขนหัวลุกชัน
“มารดามันเถอะ โครงกระดูก ข้าขอโทษด้วยนะ!”
ตนเองจะตกลงไปไม่ได้เด็ดขาด เมื่อไร้หนทาง ซูฝานจึงได้แต่เรียกโครงกระดูกออกมา แล้วเหยียบลงบนร่างของมันเต็มแรง
ในที่สุดก็มีจุดให้หยั่งเท้าส่งแรง ซูฝานจึงกลับขึ้นมาบนเรือลำน้อยได้อย่างหวุดหวิด เขายืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง
อันตรายเกินไปแล้ว