เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 693 ต้นตอโรคของเฒ่าโม่
คำโบราณว่าไว้ สุราหอมย่อมไม่กลัวซอกซอยลึก กลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจนี้ นับเป็นสุราชั้นเลิศที่หอมที่สุดเท่าที่เฒ่าโม่เคยได้กลิ่นมาทั้งชีวิต
“สุราฉยงเจียงของเมืองเซียนหนานเทียนยังไม่หอมขนาดนี้เลย เจ้าหนูซู เหล้าของเจ้าคงไม่ใช่ดีแต่กลิ่นหรอกนะ”
ซูฝานหัวเราะหึ ๆ เฒ่าโม่ไม่เคยดื่มสุราที่กลั่นด้วยวิธีนี้มาก่อน เขาเข้าใจได้
“เฒ่าโม่ สุราก็อยู่ในมือท่านแล้ว ลองจิบสักคำก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”
จริงแท้แน่นอน จะม้าหรือลาก็จูงออกมาเดินดูก็รู้ เฒ่าโม่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขายกไหเหล้าขึ้นมาแล้วดื่มไปหนึ่งอึก
“เฒ่าโม่ เป็นอย่างไรบ้าง”
เมื่อเห็นเฒ่าโม่ดื่มไปคำหนึ่ง ซูฝานก็รีบเอ่ยถามด้วยความมั่นใจทันที
ไม่มีเสียงตอบ เฒ่าโม่มีเพียงสีหน้าเหม่อลอย ปากขยับเคี้ยวกลืนไม่หยุด คล้ายกำลังลิ้มรสอย่างตั้งอกตั้งใจ
อาจเป็นเพราะดื่มด่ำจนเคลิบเคลิ้มเกินไป สองมือของเฒ่าโม่จึงคลายออก ไหเหล้าในมือพลันหลุดร่วงลงมา