เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 677 กาลเวลาไม่อาจทำลายโฉมงาม
ฮัสกีขานรับคำหนึ่งแล้วเดินตามหลังซูฝาน พอจะก้าวเข้าสู่เถาฮวาเซียนหยวน ทั้งหมดก็เดินเข้ามาในตำหนักใหญ่พร้อมกัน
เหนือประตูใหญ่สีชาดมีป้ายไม้หนานมู่สีดำลายทองแขวนอยู่ บนนั้นมีอักษรพริ้วไหวดุจมังกรเหินหงส์ร่อนเขียนไว้สี่คำว่า 'เถาฮวาเซียนหยวน'
พอก้าวพ้นประตูใหญ่เข้าไป ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้างขึ้นทันที
ทั่วทั้งเถาฮวาเซียนหยวนเรียกได้ว่าสลักเสลาอย่างประณีตงดงาม เสาและคานแต้มลายวิจิตร โคมไฟทำจากหยกคริสตัล ม่านทำจากไข่มุก ฐานเสาหล่อขึ้นด้วยทองคำแท้
พื้นปูด้วยหยกขาวฝังลูกปัดทองคำ สลักเสลาเป็นลวดลายดอกไม้ แต่ละดอกล้วนเป็นดอกท้อห้ากลีบ ดูมีชีวิตชีวาและประณีตงดงาม แม้แต่เกสรดอกไม้ก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน ยามเหยียบย่างลงไปก็รู้สึกเพียงความอบอุ่นนุ่มนวลใต้ฝ่าเท้า ราวกับย่างก้าวผลิบุปผา วิจิตรตระการตาถึงเพียงนี้ ทำเอาซูฝานได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง
ต้องยอมรับเลยว่า รสนิยมของพระแม่เซียนกูนั้นสูงส่งยิ่งนัก
รูปแบบสถาปัตยกรรมของเถาฮวาเซียนหยวนทำให้ซูฝานถูกใจเป็นอย่างยิ่ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเจ้าของเป็นคนที่มีจิตใจละเอียดอ่อนมาก
“นึกไม่ถึงเลยว่าสหายเซียนซูนอกจากจะสง่างามผึ่งผายแล้ว ปกติยังมีความรู้เรื่องการต่อบทกวีคู่มากถึงเพียงนี้ ซวงฮวาเลื่อมใสจากใจจริงเจ้าค่ะ”