เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 616 ผู้บำเพ็ญอสูรประหลาด
ขู่เจวี๋ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออกแล้วลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไร้ซึ่งประกายแสง ยังคงขุ่นมัวเช่นนั้นขณะมองตรงไปยังเฉินหยวน
“สหายรุ่นเยาว์เฉินหยวนช่างสังเกตยิ่งนัก ดวงตาทั้งสองข้างของอาตมา... มองไม่เห็นแล้ว”
“ไฉนจึงเป็นเช่นนี้เล่า บาดแผลสาหัสสากรรจ์ทั่วร่างของท่านอาจารย์ยังสามารถฟื้นฟูได้ เหตุใดมีเพียงดวงตาคู่นี้ที่ไม่อาจคืนสู่สภาพเดิมได้”
ขู่เจวี๋ยยังคงอมยิ้มอยู่นาน สองตาหันหน้าเข้าหาเฉินหยวนตลอดเวลา
แม้จะสูญเสียการมองเห็นไปแล้ว ทว่าขู่เจวี๋ยกลับคล้ายจะมองเห็นสีหน้าบนใบหน้าของเฉินหยวนได้อย่างชัดเจน
“สหายรุ่นเยาว์เฉินหยวน แม้อาตมาจะไม่อาจใช้ตามอง แต่ก็มิได้หมายความว่าจะมองไม่ชัดเจน ตรงกันข้าม หลังจากหลับตาลงแล้ว สิ่งที่อาตมามองเห็นกลับมีมากมายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก”
เฉินหยวนยังคงมีความข้องใจอยู่บ้าง ทว่าซูฝานกลับเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเขา
“เฉินหยวน เมื่อใดที่เจ้าเข้าใจความหมายของการที่ขู่เจวี๋ยยอมสละดวงตาทั้งสองข้างด้วยตนเอง เมื่อนั้นเจ้าก็จะเข้าใจเต๋าในใจของตัวเจ้าเอง”
“เต๋าในใจของตนเองหรือ ศิษย์ยังไม่เข้าใจขอรับ...”