เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 612 ผู้ฝึกวิชาอสูรท่าดีทีเหลว
ซูฝานพยักหน้าพลางชี้ไปยังขู่เจวี๋ยที่ลอยอยู่กลางอากาศ
“เห็นอาจารย์ขู่เจวี๋ยไหม ที่เขาหลับตาลง ก็เพื่อไม่ให้สบตากับเจ้าแห่งการกลืนกิน เจ้าลองได้มองตามันเข้าเมื่อไหร่ จะหมดสติไปทันที
อาการหมดสตินี้เป็นแบบถูกบังคับให้เป็น ต่อให้เป็นข้าก็ยังโดน แม้จะไม่นาน แต่เมื่อหมดสติไปแล้วก็จบเหกัน เจ้าอย่าเห็นว่าเจ้าแห่งการกลืนกินรูปร่างสูงใหญ่เทอะทะเชียว ความเร็วของมันน่ะไวสุด ๆ
พอโดนเข้า ก็จะตกไปอยู่ในกำมือของมันทันที รู้ไหมว่าทำไมมันถึงได้ชื่อว่าเจ้าแห่งการกลืนกิน”
ขู่เจวี๋ย เจ้าแห่งการกลืนกิน มังกรสามหัวควันดำ แล้วยังมีผู้ฝึกวิชาอสูรตนนั้น ทั้งสี่ฝ่ายต่างไม่กล้าผลีผลามลงมือ ซูฝานจึงมีโอกาสอธิบายให้เสี่ยวจี๋เสียงฟังในเวลานี้
“ทำไมหรือเจ้าคะ”
เสี่ยวจี๋เสียงให้ความร่วมมือกับซูฝานเป็นอย่างดี ดวงตากลมโตฉายแววงุนงงมองมาที่เขา
“เพราะขอแค่ถูกมันจับตัวไว้ได้ ต่อให้เป็นข้า พลังในร่างก็จะถูกเจ้าแห่งการกลืนกินดูดกลืนไปจนหมด ความสามารถในการกลืนกินของมันนั้นมองข้ามระดับขั้นไปเลย
ขอเพียงให้เวลาเจ้าแห่งการกลืนกินมากพอ ต่อให้เป็นเซียนก็ยังถูกดูดจนแห้งเหือดได้”