เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 578 รอดพ้นเคราะห์กรรม
เมฆอัสนีไม่สนใจเสียงคำรามของซูฝาน และรอบกายก็ไม่มีใครช่วยเขาได้ พวกผีร้ายระดับแนวหน้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง ทัณฑ์อัสนีธรรมดายังทนไม่ไหว นับประสาอะไรกับอัสนีเซียน
คงเจียซื่อกับเสี่ยวจี๋เสียงยิ่งไม่ต้องมอง แม้บาดแผลจะดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ก็ยังช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี
ส่วนพวกโครงกระดูก ซูฝานคาดว่าขอเพียงถอนแสงสีขาวที่คุ้มกันอยู่ออกไปตอนนี้ พวกมันคงมีชีวิตรอดต่อไปไม่ได้ อีกอย่าง ให้โครงกระดูกไปรับมือกับอัสนีเซียนก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ
เมื่อสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ซูฝานกลับเกิดความรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาเป็นครั้งแรก
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเปล่าประโยชน์ ไม่ว่าซูฝานจะทำอะไร ก็จะถูกอัสนีเซียนบดขยี้จนแหลกละเอียดทั้งสิ้น
“ข้ากำลังจะแพ้แล้วงั้นหรือ”
ท่ามกลางความสิ้นหวัง จู่ ๆ ในหัวของซูฝานก็แวบใบหน้าหนึ่งขึ้นมา ใบหน้าที่แสนจะแปลกตา ใบหน้าที่ซูฝานไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
น้ำเสียงที่ดูซื่อ ๆ ของตี้สิงเยี่ยชาทำให้ซูฝานมองเห็นความหวังที่จะมีชีวิตรอด
“ยังมีความหวังอยู่!”