กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 498 ยกเวทีให้เจ้าแล้ว
ทว่าเดินไปได้ไม่นาน ทั้งสองก็แลเห็นแผ่นหลังของหวังปิ่งเซวียนกับหลี่ชีหนิงยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ราวกับกำลังเพ่งมองสิ่งใดอยู่
“นี่ เกิดอะไรขึ้นน่ะ พวกเจ้าหยุดทำไมกัน” ซูฝานเดินไปข้างกายคนทั้งสอง
หวังปิ่งเซวียนไม่ได้เอ่ยปาก เพียงยื่นคางชี้ไปเบื้องหน้า
ซูฝานหันไปมอง เห็นเพียงในหลุมลึกขนาดยักษ์ตรงหน้า มีดวงวิญญาณนับพันนับหมื่นกำลังถูกพลังลึกลับบางอย่างชักนำ จนค่อย ๆ หลอมรวมเข้าด้วยกันเป็นร่างมหึมาเพียงหนึ่งเดียว
ร่างต้นของพวกมันซ่อนอยู่ตรงกลาง ใช้ซากศพดิบไร้ศาลานับไม่ถ้วนเป็นเนื้อหนัง ใช้กระดูกขาวอนันต์เป็นเกราะ ถึงกับปะติดปะต่อออกมาเป็นมังกรยักษ์แห่งความตายตัวหนึ่งอย่างดิบเถื่อน
มีมือเท้าน่าสยดสยองนับไม่ถ้วนผุดโผล่ออกมาจากมังกรยักษ์ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนหลากสำเนียงจนชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้าแทบระเบิด
“ให้ข้ากลับบ้าน...”
“ปล่อยข้าออกไป...”
“อ๊าก...”