เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 427 เรือซูฝานออกตัว
บนเรือโจรสลัด ผู้บำเพ็ญฝ่ายมารขั้นต้งซวีคนหนึ่งที่โพกศีรษะหันไปเอ่ยกับอสูรผู้บำเพ็ญตาเดียวขั้นฝ่าด่านเคราะห์ “กัปตัน เจ้าหนุ่มขั้นจินตันนั่นเล่นลูกไม้อะไรของมันกันแน่”
ผู้บำเพ็ญมารอสูรตาเดียวตวัดสายตามองเขาอย่างหงุดหงิด "ข้าจะไปรู้ได้ยังไงวะ! ข้าก็ยืนอยู่ตรงนี้กับเอ็งตลอด เอ็งตาบอดหรือไง?"
ผู้บำเพ็ญมารคนนั้นรีบก้มหน้าขอโทษขอโพย "ขออภัยขอรับกัปตัน ข้าจะเอาปืนใหญ่ยิงมันร่วงลงมาเดี๋ยวนี้แหละ"
"ช้าก่อน" ผู้บำเพ็ญมารอสูรตะคอกห้ามไว้ "เมื่อกี้สาดกระสุนปืนใหญ่ไปตั้งเท่าไหร่ยังสอยเรือลำนั้นไม่ร่วงเลย เอ็งจะยิงตอนนี้ให้มันได้อะไรขึ้นมา? ข้ารู้สึกว่าไอ้เด็กนี่มีอะไรแปลก ๆ ลองฟังดูก่อนว่ามันจะพูดอะไร"
"ขอรับ"
ผู้บำเพ็ญมารขั้นต้งซวีเลียนแบบท่าทางของซูฝาน พุ่งตัวขึ้นไปเหยียบหัวเรือ แล้วตะโกนถามข้ามอากาศด้วยน้ำเสียงดุดัน "เฮ้ย! เจ้าหนู แกคิดจะเล่นตุกติกอะไรวะ?"
ซูฝานชี้ไปที่เสากระโดงเรือด้านหลังพลางกล่าวว่า "ไม่ใช่ข้าหรอก แต่เป็นสหายบนเรือของข้าคนหนึ่ง เขาบอกว่าแม่หมูแก่ที่บ้านกำลังจะคลอดลูกครอกที่สอง เลยรีบจะกลับไปดูแล เขาเลยให้ข้ามาถามพวกพี่ชายทั้งหลายดูว่า จะพอปล่อยพวกเราไปได้หรือไม่?"