กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 420 ข้าใช้ท่ากระเรียนขาวกางปีกนำไปก่อน...
ซูฝานรีบบึ่งไปยังจุดที่จอดรถเหาะเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้ร้อนใจเกินไปหน่อย ก็เลยทิ้งรถเหาะไว้ตรงนั้นแล้ววิ่งโร่กลับมาคนเดียว
ด้วยคุณสมบัติผูกพันเจ้าของของรถเหาะ หากไร้พลังวิญญาณของเขา ย่อมไม่สามารถขับเคลื่อนได้ และคนภายนอกก็ห้ามเข้าออกเช่นกัน ตอนนี้เวลาล่วงเลยไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ซินหมิงคงจะสติแตกไปแล้วกระมัง?
“ซินหมิง ซินหมิง?”
พอขึ้นไปบนเรือเหาะ ซูฝานก็ร้องเรียกทันที เมื่อเปิดประตูห้องโดยสารออก ก็เห็นซินหมิงน้ำหูน้ำตาไหลพราก พุ่งกระโจนเข้ามาหาเขา
“ฮือ ๆ ๆ... ผู้อาวุโสซู... ในที่สุด... ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว... ฮือ ๆ ๆ...”
ซูฝานผลักเขาออกไปทันควันด้วยความรังเกียจเต็มทน “รีบถอยห่างจากข้าเดี๋ยวนี้ ข้าไม่ได้ชอบไม้ป่าเดียวกันนะ”
“ฮือ ๆ ๆ... ขออภัยขอรับผู้อาวุโสซู ข้าดีใจเหลือเกินที่ยังมีชีวิตอยู่จนได้พบท่านอีกครั้ง”
ซูฝานขมวดคิ้ว “มันจะเกินไปหน่อยกระมัง? ทำตัวยังกับติดคุกติดตาราง นี่มันเพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวกับหนึ่งคืนเองนะ เจ้าถึงกับกลายเป็นสภาพนี้เชียวหรือ?”
“อ้าว? เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวกับหนึ่งคืนเองหรือขอรับ?” ซินหมิงอ้าปากค้าง “ข้านึกว่าผ่านไปปีหนึ่งแล้วเสียอีก”