ตอนที่ 417 ระฆังเสวียนไห่ไป่เซ่อปะทะน้ำเต้าน้อยม่วงทอง

ตอนที่ 417 ระฆังเสวียนไห่ไป่เซ่อปะทะน้ำเต้าน้อยม่วงทอง

เมื่อถูกบีบจนเข้าตาจน เซียนแท้หนิงซินก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ของเซียนแท้อีกต่อไป เขาเดือดดาลจนหน้าดำหน้าแดงแล้วแผดเสียงใส่ซูฝานว่า

"เจ้าเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่!"

ซูฝานคร้านจะตอบคำถามของเขา ได้แต่สาวเท้าเข้าหาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า

พลางเดินพลางโคจรค่ายกลเก้ามังกรท่องปรโลกด้านหลัง รวบรวมกลิ่นอายพลังให้เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

"ไอ้เศษสวะนี่..."

เซียนแท้หนิงซินถูกเขากดดันจนถอยร่นไปถึงริมขอบเมฆ แทบไม่เหลือทางถอยอีก เขาขบฟันแน่น แล้วควักระฆังใบใหญ่ใบหนึ่งออกมาจากแหวนเฉียนคุน

เขารู้ดีว่าหากตนไม่ยอมงัดไม้เด็ดออกมาใช้ เกรงว่าวันนี้คงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เป็นแน่ ทว่าพลังเซียนก็ไม่อาจใช้ตามอำเภอใจได้ มิฉะนั้นหากทำภารกิจไม่สำเร็จแล้วถูกมรรคาสวรรค์ส่งตัวกลับแดนสวรรค์ จุดจบก็คงไม่โสภาเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้เขาจึงควักสมบัติเซียนชิ้นนี้ออกมา ถ่ายเทพลังเซียนทั้งหมดที่พอจะใช้ได้ในโลกเบื้องล่างลงไปในระฆังใบใหญ่นั้น ระฆังสีเทาอมเขียวพลันเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าดั่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น พร้อมส่งเสียงคำรามก้องทุ้มต่ำ

ด๊อง— ด๊อง— ด๊อง—