ตอนที่ 167 เสี่ยวซูผู้น้อยนิด ขออธิบายตรงนี้เลย

ตอนที่ 167 เสี่ยวซูผู้น้อยนิด ขออธิบายตรงนี้เลย

ซูฝานหันไปพูดกับลิ่วหลิง "ช่วยรักษาคนหน่อย ช่วยแค่อิสตรีคนนี้ก็พอ ส่วนเผ่ามารไม่ต้องไปสนใจ"

ช่วยผู้หญิงงั้นหรือ?

ลิ่วหลิงเบิกตากว้างจ้องมองซูฝาน ไม่ได้ลงมือทำในทันที สายตาคู่นั้นทิ่มแทงใส่ซูฝานราวกับคมมีด

มุมปากของซูฝานกระตุกวูบ รีบอธิบายทันที "เจ้าอย่าเข้าใจผิดนะ ชิงเหยาเป็นวิญญาณค่ายกลของเมืองไป่ฮวา หากนางเป็นอะไรขึ้นมา เมืองไป่ฮวาก็จะไร้สิ่งคุ้มกันความปลอดภัย ถึงตอนนั้นพวกศิษย์มิยิ่งตกอยู่ในอันตรายหรือไร?"

"อ้อ"

ลิ่วหลิงเอ่ยเรียบ ๆ ยกมือรวบรวมไอวิญญาณสายหนึ่ง ผสมผสานกลิ่นอายโอสถอันเบาบาง แล้วซัดเข้าไปในร่างอรชรของชิงเหยาพร้อมกัน

การชุบชีวิตรักษาจากโอสถเซียนอมตะใช่ว่าใครก็ได้รับกันได้ง่าย ๆ เพราะทั่วทั้งแดนผู้บำเพ็ญในยามนี้ เกรงว่าคงมีเพียงลิ่วหลิงตนเดียวที่เป็นโอสถเซียนอมตะ

ชิงเหยารู้สึกได้ว่าร่างกายฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ความอ่อนแอโรยแรงมลายหายไปจนหมดสิ้นในพริบตานั้น

ทันทีที่ลืมตาขึ้น นางก็เห็นซูฝานและลิ่วหลิงยืนอยู่ข้างกาย