เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 156 จอมมารแห่งเผ่ามนุษย์?
เสียงตวาดเกรี้ยวกราวดังประหนึ่งอสุนีบาตฟาดเปรี้ยงกลางวันแสก ๆ กึกก้องไปทั่วเวหาเหนือเมืองไป่ฮวา กระทั่งค่ายกลคุ้มกันของเมืองไป่ฮวายังเริ่มสั่นสะเทือนไหวระริก
เหล่าผู้บำเพ็ญภายในเมืองต่างมีสีหน้าหวาดผวา ยามเงยหน้ามองม่านค่ายกลคุ้มกันก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวลถึงขีดสุด
ยามนี้ความปลอดภัยของพวกเขาล้วนผูกติดอยู่กับค่ายกลคุ้มกันนี้ หากค่ายกลแตกพ่าย เกรงว่าพวกตนคงมิอาจรอดพ้นไปได้สักคนเดียว
ชั่วพริบตาถัดมา ม่านหมอกมารพลันแผ่กำจายขึ้นเบื้องหน้าประตูเมือง เงาร่างสูงตระหง่านร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏกาย ยืนตระหง่านลอยคว้างอยู่กลางเวหา กลิ่นอายดั่งคลื่นยักษ์โหมซัด สาดซัดทวีความรุนแรงขึ้นเป็นระลอก ไอพลังที่เล็ดลอดออกมากระแทกเข้าใส่ม่านค่ายกลคุ้มกันจนไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าจะต้านทานได้อีกนานเท่าใด
หมอกมารค่อย ๆ แหวกออกสองข้างทาง เผยให้เห็นเรือนร่างของเงานั้นชัดเจนยิ่งขึ้น
เงานั้นมีเขาสองข้างงอกบนศีรษะ สลักเสลาด้วยลวดลายก้นหอยอันพิลึกพิลั่น ผิวพรรณทั่วร่างเปล่งประกายสีม่วงชวนขนลุก ท่อนบนเปลือยเปล่าไร้เครื่องนุ่งห่ม ปรากฏรอยสักมารสีดำสนิทสายแล้วสายเล่าค่อย ๆ ลอยพลิ้วออกมาจากแผงอก แล้วกระจายตัวออกไปรอบกาย
ส่วนท่อนล่างเป็นลำขาสองข้างที่แปรเปลี่ยนมาจากควัน ควันดำม้วนตัวลอยล่อง คล้ายดั่งไม่มีท่อนล่างมาแต่เดิม จึงต้องใช้หมอกมารจำลองรูปร่างขึ้นมา