กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 100 กอบัวเขียวแปรเปลี่ยนเป็นเวหา
การหลับครานี้เรียกได้ว่าสบายตัวอย่างยิ่ง เมื่อซูฝานลุกขึ้นมา ทั้งร่างก็รู้สึกเบาโปร่งไปหมด
เขากระโดดลงจากเก้าอี้เอน แล้วกระโดดหยอย ๆ อยู่กับที่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันสดชื่นแจ่มใส
แปลกจริง หรือว่าข้าจะไม่ได้พักผ่อนนานเกินไปแล้วจริง ๆ?
เหตุใดทั้งตัวถึงได้รู้สึกเบาหวิวราวกับจะลอยได้เช่นนี้?
“ตื่นแล้วรึ?”
น้ำเสียงที่แฝงความเย็นชาเล็กน้อยดังมาจากด้านหลังของซูฝาน เสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้เขาชะงักไปทันที
“อ่า ฮ่า ๆ ๆ ตื่นแล้ว ๆ”
ซูฝานหันไปมองลิ่วหลิงที่ยืนอยู่ข้างหลัง พลางเกาหัวแกรก ๆ แล้วเอ่ยว่า “เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมไม่เรียกข้าสักคำล่ะ?”
ขณะพูดเขาก็ไม่ลืมที่จะถอยหลังไปสองก้าว ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลกลใด