กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 99 เขาคงจะโดดเดี่ยวมาก เหมือนอย่างข้าตลอดสามพันปีที่ผ่านมา
ซูฝานกลับมาถึงเขาหลังด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเต็มที เขาทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้โยก ไม่นานก็ผล็อยหลับสนิทไป
ช่วยไม่ได้จริง ๆ ช่วงเวลาที่ออกไปข้างนอกคราวนี้มันเหนื่อยเกินไป
อยู่ในสุสานเทพอสูรตั้งครึ่งปีเต็ม หากไม่ใช่เพราะพกโอสถไปมากพอ เกรงว่าพวกเขาคงต้องจับพวกอสูรประหลาดข้างในนั้นกินประทังชีวิตไปแล้ว
ยังคงเป็นสำนักของตัวเองที่อยู่แล้วสบายใจที่สุด
หวงชุ่ยผิงล้างผลวิญญาณจำนวนไม่น้อยยกออกมาให้ จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในห้องหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งแล้วค่อย ๆ ก้าวเดินออกมา
“น้องซู ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว เจ้ามานอนข้างนอกเช่นนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้ ห่มผ้าสักหน่อยเถอะ”
แม้ว่าร่างกายของซูฝานจะไม่มีทางเป็นหวัดหรือป่วยไข้ได้เลย แต่เขาก็ยังรับน้ำใจของหวงชุ่ยผิงไว้แล้วดึงผ้ามาคลุมกาย
“ขอบใจนะ”
ซูฝานเหลือบมองเสี่ยวจี๋เสียงที่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ พลางยิ้ม “ไม่ได้เจอกันครึ่งปี เสี่ยวจี๋เสียงโตขึ้นเยอะเลยนะ”