เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 81 คิดว่าข้าโง่หรืออย่างไร?
ตรงทางเข้าชั้นที่สาม ทั้งสามคนของซูฝานมองดูถ้ำหินตรงหน้า แล้วหยุดพักเพื่อกินยาฟื้นลมปราณเติมพลัง
ถ้ำหินตรงนี้ไม่จำเป็นต้องใช้กระดาษยันต์คำสั่งลับอีกต่อไป
อันที่จริงนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ชั้นที่สองก็ไม่ต้องใช้กระดาษยันต์คำสั่งลับแล้ว ทางเข้าชั้นถัด ๆ ไปเกือบทั้งหมดล้วนเปิดกว้างอยู่ ถ้ำหินก็ไม่มีประตูปิดกั้น ทว่าข่ายอาคมนั้นยังคงมีอยู่
ดวงตาสีดำขลับของจิ่งเวิ่นซินกวาดมองไปบนข่ายอาคมทีละจุด จดจำลวดลายบนนั้นไว้ในใจ
ข่ายอาคมเช่นนี้เรียกได้ว่าเป็นข่ายอาคมโบราณที่สาบสูญไปนานไม่รู้กี่ปีแล้ว บัดนี้มีโอกาสได้พบเห็น ย่อมต้องศึกษาสังเกตดูให้ละเอียดถี่ถ้วน
“ไปกันเถอะ พวกเราลงไปชั้นที่สามก่อนค่อยว่ากัน”
ซูฝานเอ่ยเตือน “ชั้นที่สามร้อนเอาเรื่องเลยล่ะ พวกเจ้ากินยาเพิ่มพลังปราณไปเยอะ ๆ ดีกว่า ใช้พลังปราณควบคุมอุณหภูมิร่างกายไว้ มิเช่นนั้นจะทนสภาพแวดล้อมไม่ไหวเอาได้ง่าย ๆ”
“ผู้อาวุโส ขอรอสักครู่ได้หรือไม่ขอรับ ข้าอยากดูข่ายอาคมตรงนี้อีกสักหน่อย”
จิ่งเวิ่นซินยังไม่อยากจากไป ข่ายอาคมตรงนี้น่าดึงดูดใจอย่างยิ่งสำหรับเขา